In mijn laatste blog voor de Nationale Hulpgids heb ik al van alles geschreven, hoe het afgelopen jaar voor mij is verlopen. Ik heb geschreven over het verlies van Marieke en hoe moeilijk dat nog steeds voor mij is. Ook heb ik geschreven over mijn zoektocht, waar mijn migraine vandaan komt. De laatste paar weken heb ik mij ook weer erg slecht gevoeld. Ik heb erg vaak hoofdpijn en/of migraine gehad. Daarvan werd ik hartstikke moe en ook werd ik wat depressief. Ik weet niet of dit laatste alleen komt …

Allereerst wil ik mijn lezers en ook alle mensen van de Nationale Hulpgids fijne feestdagen toewensen. Overal wordt nu teruggeblikt op het afgelopen jaar. Dus laat ik dat ook eens doen.

In dit blog maar eens een wat positiever verhaal en dan nog wel over de medische wereld. Ruim twee weken geleden ben ik voor het eerst naar een andere tandarts geweest en dat ging super goed! Deze tandarts is speciaal voor mensen met een beperking.

Van mijn achttiende tot mijn twintigste heb ik altijd op een aangepaste tandem gefietst. Samen met mijn ouders deed ik mee aan fietstochten van wel zestig kilometer. Voor mijn revalidatie bleek dat toen goed te zijn. Fietsen is gewoon een heerlijke beweging voor mij en ik vind het leuk.

Zelfbeklag doen op deze plaats is niet netjes. Het is ook niet mijn bedoeling om mij als uiterst triest geval neer te zetten. Maar iemand vroeg me laatst of ik mijn verhaal wilde doen, voor een hele grote groep mensen. Mijn verhaal als ondernemer in de zorg tegenover een hele grote groep andere ondernemers in de zorg.

De afgelopen weken is er veel te doen geweest over Mauro, of hij mag blijven in Nederland of niet? Ten eerste vind ik het niet kunnen om een kind, dat hier is opgegroeid, terug te sturen naar een onderontwikkeld en een corrupt land. Dit vind ik toch zo onmenselijk! Hier maak ik mij verschrikkelijk boos over en heb ik mij aan geërgerd.

“Blijf moed houden, blijf in jezelf geloven en het komt allemaal vanzelf wel goed”. Het zijn van die vage antwoorden op vragen die we allemaal wel kennen. We geven ze mee aan het degraderende voetbalteam en de uitgeschakelde atleet. Zonder er al te veel bij na te denken. Want, het komt toch altijd wel goed? Vanzelf….?

In mijn laatste blog had ik al aangekondigd dat ik het deze keer zou gaan hebben over de regelgeving van de officiële zorg. In mijn beleving schiet deze dus vaak te kort! Wat ik hiermee bedoel, zal ik uitleggen aan de hand van wat voorbeelden uit mijn eigen situatie. Tijdens een indicatie voor zorg wordt er gekeken naar in welke klasse of in welk zorgzwaartepakket iemand past. Er worden daarom vragen gesteld die in sommige situaties helemaal niet van toepassing zijn.

Naar aanleiding van mijn vorige blog, vroeg iemand in haar reactie mij het volgende: “Waarom gaan de twee hondjes van jouw hulp wel mee op vakantie en jouw eigen hond niet?” De belangrijkste reden hiervan is, dat ik denk dat ik mijn hond Joppe daar geen plezier mee doe.

Het leven gaat gewoon door… Ik moest daar even aan denken toen ik op tv iemand dat hoorde zeggen, nadat hij een traumatische ervaring had meegemaakt. En, het is de waarheid en niets anders dan de waarheid. Maar in feite moet de zin gaan: “Vanaf nu gaat het leven op een hele andere manier, gewoon door.”